Συνηθως οι ενθουσιωδεις κουβεντες διαψευδονται γρηγορα ειδικα οταν εκστομιζονται ευκολα. Και ο δικος μας "λευκος χοντρος Πελε" δεν φαινεται να κανει τα ιδια λαθη ωστε να μην προλαβει την παρελαση της 25ης Μαρτιου.
Ομως οντως το πιο ενθαρρυντικο στοιχειο αυτου του κυπελλου ηταν η ομαλη μεταβαση στον νεο προπονητη. Και η τυχη μας χαμογελασε μετα απο καιρο και υπηρχε μια προσδοκια που λειτουργησε θετικα ειδικα δε στον ιδιο τον Σταμυ που εκανε την πρωτη πραγματικα λαρτζ εμφανιση του μετα απο καιρο στο ατομικο. Πολλες φορες οι ευθυνες βγαζουν τον καλυτερο εαυτο αυτων που τις αναλαμβανουν.
Πρεπει να ομολογησω οτι τον τελευταιο καιρο ειχα γινει δεσμιος των συναισθηματων μου και της βιασυνης μου να μπουν στα βαθια νερα των ευθυνων ολα τα παιδια της ομαδας. Ετσι ως προπονητης εβαζα σε προτεραιοτητα το βαπτισμα του πυρος των ανερχομενων συμπαικτων μου θυσιαζοντας το δικο μου χρονικο μεγεθος συμμετοχης που πολλες φορες ηταν σε βαρος της ομαδας. Μου επεσαν πολλα καρπουζια σε μια μασχαλη και επρεπε να μοιραστω τις ευθυνες.
Ηταν προφανες και απο κουβεντες του παρελθοντος οτι ο Μπιγκ-Σταμ ειχε κερδισει την εκτιμηση των υπολοιπων παιδιων ως προς την καταλληλοτητα του να διαχειριζεται δυσκολες εξωαγωνιστικες καταστασεις ενω ο ιδιος ταυτοχρονα βυθιζοταν αγωνιστικα πολεμωντας τις εμμονες του περι κακοδαιμονιας. Ταυτοχρονα ηθελα να αποφυγω μια εσωτερικη ψηφοφορια για την θεση του προπονητη που πιθανως να τραυματιζε το ηθικο αυτων που δεν θα επαιρναν το χρισμα.
Το συζητησα και με τους υπολοιπους εκμεταλλευομενος την περιοδο της αποθεραπειας του απο την τουμπα στην Ρωμη και πλεον ηταν κοινο μυστικο οτι ο Σταμ θα εστηνε απο δω και περα την α' ομαδα. Ομως επειδη τα μεγαλα βηματα κρυβουν και μεγαλα σκουντουφληματα κρατησα τον ρολο του εκλεκτορα για το ποιοι θα στελεχωναν καθε φορα τις ομαδες. Οι αγωνιστικες ισορροπιες ειναι ακομα ευμεταβλητες και πιθανον μονο εγω ακομα μπορω να αποσβεσω τους κραδασμους απο μια δυσαρεσκεια του τυπου: γιατι αυτος και οχι εγω πρωτη ομαδα. Και ειμαι χαρουμενος που μεχρι τωρα κανενα παιδι δεν το εχει πει δημοσιως. Ειτε γιατι παραδεχονται εμμεσα οτι ειμαι ακριβοδικαιος, ειτε γιατι βαζουν πανω απο ολα το καλο της ομαδας. Μαλιστα καθε φορα που μπορει να υπαρξει προβλημα συνωστισμου στην πρωτη ομαδα υπαρχουν εθελοντες για υποβιβασμο στην β ομαδα. Για τετοια παιδια μιλαμε!
Αναλαμβανοντας να επιλεγω εγω τους 5, βγαζω τον Σταμυ απο το αγχος να πρεπει να δικαιωθουν και οι επιλογες παικτων. Αρκειται στην επιλογη στησιματων και διαχειρησης του εκαστοτε αγωνα.
Το δευτερο που περιμενα ομως απο αυτην την αλλαγη προπονητη δεν ηρθε. 'Η μαλλον ηρθε κατα το ημιση. Εγω προσωπικα λυτρωθηκα απο ενα μεγαλο κομματι πιεσης και περιμενα οτι θα μπορουσα να προσεγγιζω πιο καλα το καθαυτου αγωνιστικο κομματι μου. Ομως τζιφος. Οι εμφανισεις μου κατω του μετριου. Ισως παρα-απολαυσα τις παραμονες μου στο εντευκτηριο την ωρα των στησιματων και δεν εμπαινα στο πνευμα του αγωνα ή εχω κανει κοιλια (και) αγωνιστικη.
Παντως κρατησα την ευθυνη του στησιματος της β ομαδας σε συνεργασια με τον Αντουαν για να μπορω να εχω ακομα πιο στενη επαφη με τα παιδια που διεκδικουν φανελλα της α ομαδας. Γιατι αυτο που ξεχωριζει στην δυναμικοτητα των δυο μας ομαδων ειναι η μεγαλυτερη σταθεροτητα αποδοσης που επιδεικνυουν οι λεγομενοι βασικοι.
Τελικα μαλλον ο τιτλος του κειμενου θα πρεπει να αξιολογηθει σε βαθος χρονου. Εκ πρωτης οψεως φαινεται οτι ειναι μια απλη αλλαγη προσωπου στην τεχνικη ηγεσια ισως ομως ειναι προπομπος μιας αλλαγης φιλοσοφιας. Ηδη διαφαινεται ενας σουμπουτεικος απογαλακτησμος απο το προσωπο μου και η Ολυμπια να μην ειναι το κλαμπ του Κεχρη οπως κακως λεγεται μεχρι τωρα αλλα επιτελους το κλαμπ που παιζει ο Κεχρης.
Και η εξελιξη αυτη απο μονη της αποτελει το καλυτερο εχεγγυο για το μελλον της ομαδας.